W pierwszej połowie XVIII w. tworzy się odrębny kierunek w architekturze barokowej, zwany rokoko. Francuskie słowo „rocaile" oznacza określenie drobnych elementów, kamyków zdobiących grotę. Wszystkie silne, mocne w wyrazie kształty ustępują miejsca lekkim formom o delikatnym, muszlowym, wygiętym profilu. Kierunek ten przejawia się przede wszystkim w odmiennym traktowaniu wnętrz. Znikają z nich barwy kontrastowe i ciężkie formy, zjawiają się lekkie o jasnych kolorach (biały, kremowy, lilaróż) i drobne elementy ozdobne, pełne gracji kratki, muszelki, linie faliste, esownice, girlandy, narożne obramowania zdobione listkami lub kwiatami, kokieteryjne wycięcia ożywiające płaszczyzny, które charakteryzuje unikanie symetrii.